خانه باد

چون تلخی شراب، دل آزار و دلپذير

بخوان 

بخوان به حرمت چشمهایت که شادمانه می خندید

بخوان به نام نامی نامت

که آرزوی دیرینه ای است برایم

بخوان ای همسفر با من

و درخت‌ هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت ... 

و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید 

و درخت‌ ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌ آمدی سحر را ندیدی؟...!

اسم سیمین دانشور را اولبن بار در کتاب دستور زبان فارسی

دبیرستان دیدم ، گفت و گویی بود که هنوز خاطرم هست

- شرط ببندیم

+ سر چی ؟

- سر یک تفنگ برنو

سووشون - سمین دانشور

دلم پر می کشید که کتابش را بخوانم

سیمین هم پرکشید

که پشت پرده بیدار است خورشید

ارغوان نادیده : می دانی و می دانم

باز هم دماوند چشم به راه بهار و شکوفه هاست

باز هم پرستوها می آیند 

اما بهار هنوز نیامده چشمم به سپیدی کوه هاست

دلم برای سپیدی شان تنگ می شود

دلم برای سکوت کوهستان آنگاه که تنها تو هستی و 

یک دنیای مه گرفته و صدای قدمهایت بر روی برف، تنگ می شود

دلم برای زوه های باد و شلاق های کولاک تنگ می شود

من این گوشه ی دنیا در حصار خودم گیر افتاده ام

یک نفر بیاید دست مرا بگیرد و دوباره به آغوش زمستانی کوهستان برساند مرا

آی دنیا من دلم هنوز برف می خواهد

آی دنیا من دلم هنوز صعود زمستانی می خواهد

همیشه مختار ساکت و آروم توی اتاق کنترل مدارک نشسته

اولین جایی که من سر می زنم واسه گپ و گفت همون جاست

نگاهمون که به هم می رسه 

اون منتظره که من ازش بپرسم : کی بریم دریا

من منتظرم که اون با لهجه ی شیرینش جواب بده : بذا طوفانی بشه می ریم با هم 

اینترنت هنو تازه بود نوو بود

کل شیرازه که زیر پو می ذوشتی 

چارتو بیشتر کافی نت توش نبود

دویی رحیم اومده بود کافی نت بری بچوی خارش ایمیل بزنه

دیکته از دویی رحیم 

تایپ فینگیلیش از ما

جمله ی آخریو یادوم مونده هنو

دویی می گفت : جون دویی هووشت خود کن

ای جمله ی آخریو ره بو لهجه ی خودومونی بینویس 

"دوستون دارم از اینجو تو آسمون تو پوی خدا بلکم بیشتر"

بچوی خارش : بچه های خواهرش ، خواهر زاده هاش

هووشت خود کن : حواست رو جمع کن ، دقت کن 

مرا حال و هوای سفر که هست دیگر گونه ام انگار

هر چند هزار بار مقصد را دیده باشم

سفر معنی خودش را دارد

حال و هوای خودش را دارد ، سفر دلبری می کند 

این بار اما، چشمم به امواج است گو که پیامی بیارند

چشم به راهم

تو گویی سفر را فراموش کرده ام

دیر زمانی است حافظ نخوانده ام

اما صدای جادویی خواجه در گوشم نجوا می کند :

گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند

ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

با خودم مکرر می کنم

و انتظار شیرین و شیرین تر می شود

یاد روزهای دور افتاده ام انگار

همان روزها که پنجه ی انتظار دل را خراش می داد

اما بعد ها دیدم که دلم برای همان لحظه ها تنگ می شود

باز هم شیرین تر می شود

اینبار سعی می کنم شیرینی اش را بیشتر از تلخی اش مزه کنم

دوباره خواجه نجوا می کند :

مکرر می کنم 

در انتظار رویت ما و امیدواری

دگر بارت چو بینم شاد بینم

سرت سبز و دلت آباد بینم

دگر باری هست ؟

ارغوان پنجه خونین زمین
دامن سرخ بگیر وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این دره غم می گذرند

ارغوان خوشه خون
بامدادان که کبوتر ها بر لب پنجره  باز سحر  غلغله می آوازند
جان گلرنگ مرا بر سر دست بگیر
به  تماشاگه  پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان نگران غم همپروازند

ارغوان بیرق گلگون بهار
تو بر افراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ناخوانده من

ارغوان شاخه هم خون جدا مانده من

برای ارغوان نادیده که اینجا را می خواند

کم کم یاد خواهی گرفت

بورخس

به آنان که

اینو یه وقتی لاک پشت پیر نوشته بود تو گودرش

می بندیم 

می خندیم

انگار چشمام شب تارن

آسمون سیاه ، ابر پاره پاره 

شر شر بارون داره می باره ...

روی زییایی دیدم. پرسیدم: «خانم اسم شما ارغوان نیست؟»

هنوز عطر حلول بیست سالگی را در‌هاله‌اش داشت.

گفت: «نه.» گفتم: «ارغوان هستی، نمی‌دانی.» ...

شرق بنفشه (شهریار مندنی پور)

خويشاوند ِ همه ي ِ

خداهاست

با تو من ديگر در سحر ِ روياهاي ام تنها نيستم

   شاملوی بزرگ

امروز باید یا باران بیاید٬ یا کسی.

مذهب مردم را متقاعد كرده كه : مردي نامرئي در آسمانها زندگي مي كند

آنکه به صبح می اندیشد ، همیشه می خندد

گوته

و در سپیده‌دمان زیباست. 

ابرها باران به نرمی می‌بارند. دشتها سبزند. گزندی نیست. 

شادی هست، دیگران راست. 

آنک البرز؛ بلند است و سر به آسمان می‌ساید. 

و ما در پای البرز به پای ایستاده‌ایم، 

و در برابرمان دشمنانی از خون ما؛ با لبخند زشت. 

و من مردمی را می‌شناسم که هنوز می‌گویند؛